مشفقون     ۞       چرا ترس؟     ۞       می خواهید غمگین نباشید ؟     ۞       اعمال مردم و حوادث عالم     ۞      

ما براى چه آفريده شده‏ ايم؟

ما براى چه آفريده شده‏ ايم؟ 

   وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿۵۶﴾ مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ ﴿۵۷﴾ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ ﴿۵۸﴾

 و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند (۵۶) از آنان هيچ روزيى نمى‏خواهم و نمى‏خواهم كه مرا خوراك دهند (۵۷) خداست كه خود روزى بخش نيرومند استوار است (۵۸)

جزء ۲۷ سوره مبارکه ذاریات آیات ۵۶ الی ۵۸

تفسیر نمونه :

 (آيه ۵۶)- هدف خلقت انسان از ديدگاه قرآن:

از مهمترين سؤالاتى كه هر كس از خود مى ‏كند اين است كه «ما براى چه آفريده شده‏ ايم»؟ و «هدف آفرينش انسانها و آمدن به اين جهان چيست»؟

آيه مورد بحث به اين سؤال مهم و همگانى با تعبيرات فشرده و پرمحتوايى پاسخ مى‏ گويد، و بحثى را كه در آيه قبل پيرامون تذكر و يادآورى به مؤمنان بيان شد تكميل مى ‏كند، چرا كه اين از مهمترين اصولى است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بايد آن را تعقيب كند، ضمنا معنى فرار به سوى خدا را كه در آيه ۵۰ همين سوره آمده بود روشن مى‏ سازد.

مى‏ فرمايد: «من جن و انس را نيافريدم جز براى اين كه عبادتم كنند» و از اين راه تكامل يابند و به من نزديك شوند

(وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ).

(آيه ۵۷)- من نيازى به آنها ندارم و «هرگز از آنها روزى نمى‏ خواهم، و نمى ‏خواهم مرا اطعام كنند»!

(ما أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَ ما أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ).

(آيه ۵۸)- «خداوند روزى دهنده، و صاحب قوت و قدرت است»

(إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ).

اندكى تأمل در مفهوم آيات قرآن در زمينه هدف خلقت نشان مى‏ دهد كه هدف اصلى همان «عبوديت» است كه در آيه فوق به آن اشاره شده، و مسأله «علم و دانش» و «امتحان و آزمايش» اهدافى هستند كه در مسير عبوديت قرار مى ‏گيرند، و «رحمت واسعه خداوند» نتيجه اين عبوديت است.

بدين ترتيب روشن مى ‏شود كه ما همه براى عبادت پروردگار آفريده شده ‏ايم،

اما مهم اين است كه بدانيم حقيقت «عبادت» چيست؟

آيا تنها انجام مراسمى مانند ركوع و سجود و قيام و قعود و نماز و روزه منظور است؟ يا حقيقتى است ماوراى اينها؟ هر چند عبادات رسمى نيز همگى واجد اهميتند.

«عبوديت»- آن گونه كه در متون لغت آمده- اظهار آخرين درجه خضوع در برابر معبود است، و به همين دليل تنها كسى مى‏ تواند معبود باشد كه نهايت انعام و اكرام را كرده است و او كسى جز خدا نيست.

بنابر اين عبوديت نهايت اوج تكامل يك انسان و قرب او به خداست.

عبوديت كامل آن است كه انسان جز به معبود واقعى يعنى كمال مطلق نينديشد، جز در راه او گام بر ندارد، و هر چه غير اوست فراموش كند، حتى خويشتن را!

و اين است هدف نهائى آفرينش بشر كه خدا براى وصول به آن ميدان آزمايشى فراهم ساخته و علم و آگاهى به انسان داده، و نتيجه نهائيش نيز غرق شدن در اقيانوس «رحمت» اوست.

************

تفسیر قرآن صفی علی شاه :

نافريديم ايچ جن و انس را                

جز كه بپرستند ما را از و لا

نى كه حق را حاجتى بر طاعت است‏             

فيض بخشى بلكه اصل علت است‏

آفريد او تا كه بر مقصود او               

بهره‏ ور گردند خلق از جود او

ليك طاعت بود موجب بر ثواب‏          

تا برند از گنج او در بي حساب‏

راه گنج از جود بر خلقان نمود           

اين هم از اكرام او بر خلق بود

تا بنيكان فيض او بهتر رسد              

ور نه او روزى دهد بر نيك و بد

گفت رزقى من از اين مخلوق دون‏                

مي نخواهم ما اريد آن يطعمون‏

بلكه باشد از صفات فعل من‏              

كه دهم رزق و كلوا طعمه و دهن‏

حقتعالى اوست روزى بخش و بس‏                

كيست جز او تا دهد روزى بكس‏

او بود ذو القوة و ذى اقتدار               

در توانايى و متين و استوار

التماس دعا

یا حق

افزودن دیدگاه